Jeremiasz zapowiedzią cierpiącego Mesjasza

jeremiaszMały kraj, który chce zachować niepodległość, musi szukać silnych sprzymierzeńców, aby bronić go przed wrogami. Takich właśnie sprzymierzeńców szukali królowie Judei w VII w. przed Chrystusem. Związali się więc sojuszem z Asyrią i Egiptem. W ten sposób zapewnili sobie dobrobyt, ale zarazili kraj kultem obcych bogów. Bóstwom asyryjskim zbudowano ołtarze. Nawet na terenie świątyni w Jerozolimie stał jeden z nich. Pozostałe umieszczano na pagórkach i tam oddawano cześć bożkom pogańskim. Zły przykład dawali nawet królowie, jak np. król Manasses, który swego syna złożył w ofierze bożkowi Molochowi. Odstępstwo od wiary w prawdziwego Boga doprowadziło do ucisku biednych, do niesprawiedliwości i rozbojów. Szerzyły się obyczaje pogańskie. Król Jozjasz zwalczał je wprawdzie, ale mało było takich, którzy pozostali wierni Bogu.
W owej trudnej chwili Bóg powołał na proroka Jeremiasza. Jeremiasz urodził się około roku 650 przed Chrystusem w rodzinie kapłańskiej ^głęboko religijnej. Należał do tych nielicznych, wiernych jedynemu Bogu. Powołanie na proroka przyjął z lękiem. Obawiał się bowiem trudów tego posłannictwa. Ale wierny głosowi Boga czuł, że musi podjąć się posłusznie tego obowiązku. Tak pisze o tym :
„Powiedziałem sobie : Nie będę Go już wspominał ani mówił w Jego imię !
Ale wtedy zaczął trawić moje serce jakby ogień nurtujący w moim ciele.
Czyniłem wysiłki, by go stłumić, lecz nie potrafiłem” (Jr 20, 9).

Posłuszny nakazom Bożym zrywa z dotychczasowymi przyjaciółmi. Nie zakłada rodziny, bry być wolnym od obowiązków rodzinnych i skuteczniej pracować dla Boga. W Jego imieniu wołał Jeremiasz do ludu : ,,Wróć Izraelu-odstępco, nie okażę wam oblicza surowego, bo miłosierny jestem, nie będę pałał gniewem na wieki” (Jr 3, 12). Ale jego nawoływania do pokuty i do powrotu do Boga pozostawały bez odpowiedzi. Lud był głuchy na wołanie proroka. Co więcej, nienawidził go za to, że zapowiadał kary Boże, klęski i niewolę. Izraelici bowiem nie wierzyli, że Bóg może dopuścić do zniszczenia świątyni i ukarać lud wybrany. Jeremiasz serdecznie współczuje swemu narodowi, że jest tak zaślepiony i zatwardziały w złem. Boleje nad tym, źe naród gardzi Bogiem i odrzuca Go, że woli słuchać fałszywych proroków niż wierzyć prawdziwemu Bogu. Nie ustaje jednak w swym wołaniu. Głosi niemiłą dla narodu prawdę i bezgranicznie wierzy Bogu.

Za czasów Jeremiasza powoli upada Asyria i Egipt i wyrasta nowa potęga — Babilonia. Rozpoczynają się wojny, które nie omijają teraz i Judei. Lud stoi po stronie Asyrii i Egiptu, nawet po zwycięstwie Nabuchodonozora, króla babilońskiego. Jeremiasz nawołuje do zachowania rozsądku i spokoju. Zachęca do wierności względem Babilonii. Jednak król Sedecjasz nie usłuchał go i zbuntował się. Wtedy Nabuchodonozor wyruszył do Palestyny, zdobył kilka twierdz i doszedł do stolicy. Jeremiasz wzywał rozpaczliwie króla, aby poddał miasto wojskom babilońskim, bo inaczej nie zostanie z Jerozolimy kamień na kamieniu. Król jednak nie usłuchał proroka, a wrogowie Jeremiasza posądzili go o zdradę i wtrącili do lochów. W roku 586 przed Chrystusem po kilku miesiącach oblężenia Jerozolima padła. Wypełniła się przepowiednia proroka : miasto postało zburzone, świątynia spalona. Królowi Sedecjaszowi Nabuchodonozor kazał wyłupić oczy, a znaczną część ludności uprowadzono do niewoli.

Jeremiasz bardzo cierpiał. Chciał przecież uratować naród przed tymi klęskami, ale naród jego rady odrzucił. Nie doceniony w ojczyźnie, Jeremiasz został uznany dopiero przez wygnańców w niewoli babilońskiej. Tam rozczytywano się w jego pismach. Dzięki niemu naród, choć stracił ojczyznę i świątynię, zachował wiarę w Jedynego Boga. W swoich pismach Jeremiasz zapowiadał zbawienie Izraela i powrót z niewoli, zawarcie nowego przymierza między Bogiem i Jego ludem. Wielką pociechą dla Ludu Wybranego były słowa Jeremiasza :

„Takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach…
Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem” (Jr 31, 33).

Już od pierwszych wieków Kościoła dopatrywano się w Jeremiaszu podobieństwa do Chrystusa. Prorok ten podobnie jak Chrystus prowadził życie święte. Był wierny Bogu mimo różnych przeciwności. Tak jak Chrystus musiał znosić wiele przeciwności i cierpień od swoich braci. Jeremiasz bolał nad zburzeniem miasta Jerozolimy i wypowiedział bolesną skargę, którą niekiedy stosuje się do Chrystusa : „Wszyscy, co drogą zdążacie, przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest boleść podobna do tej, co mnie przytłacza” (Lm 1, 12).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *